blog,  Reizen,  Verhaal achter de foto,  Vietnam

Verhaal achter de foto – week 2

De foto van deze week van deze leuke kinderen is geschoten in Hué, Vietnam.

Voor deze foto

We zitten op de boot terug vanaf Ha Long Bay, we hebben net drie fantastische dagen op deze magische plek achter de rug. We komen tot de conclusie dat de organisator van deze boottocht ons wil terugbrengen naar Hanoi in het oosten, terwijl wij juist richting het zuiden door willen trekken. We regelen met onze gids dat ze gaat rondbellen, al snel heeft ze goed nieuws, ze heeft een bus geregeld die ons naar Hué kan brengen. Eenmaal van boord gegaan worden we bij een lokale autodealer voor de deur afgezet, kwartiertje wachten dan komt de bus, je begrijpt na een half uur nog geen bus. Ineens staat er een jeep voor ons neus die ons mee wil nemen, deze rijd een paar keer in het rond en ineens rijden we achter een bus. Bij de eerstvolgende halte kunnen we instappen.

Het fotomoment

Nadat we zes uur op een houten plank in de overvolle bus hebben gezeten komen we eindelijk in Hué aan. We gaan op zoek naar ons hotel en nadat we ingecheckt hebben en ons opgefrist hebben, heeft ondergetekende ineens ontzettend veel zin in een biertje. We lopen lekker de straatjes van Hué in. Om de hoek bij ons hotel blijkt zelfs ineens een complete markt opgetuigd te zijn. We kijken ons ogen uit naar al het heerlijke Aziatische eten en kopen eerst maar eens een paar stuks Dragonfruit.

Een paar straten verder vinden we een typisch Vietnamees café, met plastic tafel en plastic kuipstoeltjes buiten op de stoep. Genietend van een drankje kijken we naar de overkant van de straat en daar staat een meisje naar ons te kijken. Ik pak mijn camera en zoom in, ze heeft door dat ik haar fotografeer en rent snel naar binnen. Een halve minuut later komt ze stiekem weer naar buiten en kijkt of ik de camera nog vast heb, ze moet lachen als ze ziet dat dat zo is. Al snel haalt ze haar jongere broertje erbij en er begint een spel tussen mij en de kinderen. Plotseling komt ook het allerjongste broertje er nog bij en elke keer rennen ze naar binnen in de hoop dat ik weer een foto van ze maak. De kinderen halen de gekste capriolen uit en gillen het uit van het lachen.

 

Na de foto

Na zeker 20 minuten een af en aan spel tussen ons en de kinderen is mijn bier totaal doodgeslagen maar het was het allemaal waard. Op een gegeven moment wordt de straat steeds drukker en drukker, de school een paar straten verder blijkt vrij te zijn. Door al het verkeer wat passeert raken we de kinderen uit het oog, en jammer genoeg heb ik ze de foto’s nooit meer kunnen laten zien. Fotograferen van kinderen is altijd een uitdaging omdat deze nooit stilstaan in tegenstelling tot landschappen. Maar ik word nog altijd vrolijk van het verhaal achter deze foto.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: