Blog,  Marokko,  Reizen,  travel

Marokko, een unieke roadtrip, deel 2: van de grote stad via het ruige gebergte tot de machtige woestijn

Ik liet jullie vorige keer achter in het geweldige Fez. Wat hebben we het hier super naar onze zin gehad en wat is Marokko nu al super tof. We zijn hier pas enkele dagen, maar trekken nu echt verder het binnenland in. Het doel is om in twee etappes af te zakken naar Merzouga, in de Erg Chebbi woestijn. Het is namelijk bijna vijfhonderd kilometer rijden van Fez, niet te doen dus met een kind wat weigert te slapen in de auto. 

Het rijden in Marokko

Vooraf had ik een beeld in mijn hoofd van de auto’s en de wegen in Marokko. Een beeld van half verwoeste auto’s, gaten in de weg, ontbrekende vangrails, dat soort praktijken. Dit beeld blijkt achteraf gezien echt complete onzin. Je merkt nog goed dat de Fransen lange tijd in Marokko hebben gezeten (1912 – 1956), er rijden onnoemelijk veel auto’s van Franse merken. Onze eigen auto is ook een keurige Renault Clio. Ook de wegen zijn vrijwel allemaal prima op orde, zolang je op de snelwegen blijft is het allemaal keurig op orde. Al snel hebben we door dat bij alle grote kruisingen steeds een politiefuik staat. Je dient hiervoor af te remmen en in sommige gevallen zelfs te stoppen. De agent kijkt dan in je auto wie er in zitten en vraagt waar je naartoe onderweg bent en dan kun je weer doorrijden. Op een gegeven moment zien we de eerste bergen van het Atlasgebergte voor ons opdoemen en we besluiten even te stoppen om een paar foto’s te schieten. Ik merk dat ik moe wordt en we besluiten even van bestuurder te wisselen. Dewi rijdt nog geen tien minuten in Marokko en we worden aan de kant gezet door een politiefuik. Mevrouw u reed te hard…. Shit een lasercontrole. 10 minuten rijden in Marokko en mevrouw pakt haar eerste bekeuring van haar leven. Een dubieuze, dat wel, ze was gelaserd voor de snelheidswijziging (we waren dus nog aan het remmen) en het was bergaf. Maar ja voor 13 euro bekeuring voor 15 km te hard ga je geen hele bezwaarprocedure opstarten.

Road Trip Marokko
In the middle of the road

“Waar breng je me nu weer naar toe?!”

Ongeacht hoeveel vertrouwen ik heb in de skills van Dewi in het ons brengen naar toffe locaties waar ik los kan gaan met m’n camera, komt er tot nu toe in elke vakantie zo’n moment dat ik roep: “Dewi, waar breng je me nu in godsnaam weer naar toe?!” Onze slaapplek in Sidi Hamza was zo’n plek. Sidi Hamza is een klein dorp midden in het Atlas gebergte. De weg er naar toe gaat, op wat oponthoud door de politie na, eigenlijk perfect. Alleen dan, 20 kilometer voor we er zijn moet ik rechtsaf en ga ik van de snelweg af. We hebben nog enkele kilometers verharde weg. We maken hier nog wat leuke shots maar dan begint de hel. Langzaam maakt het asfalt plek voor steeds meer kuilen in de weg, totdat het asfalt helemaal verdwijnt en we alleen nog maar zandweg voor ons hebben. De zandweg wordt afgewisseld met diepe kuilen waar je om heen moet manoeuvreren, grote brokken steen en beekjes waar je dus letterlijk doorheen moet rijden. Het is zelfs zo erg dat ik voor het eerst in 20 of 25 jaar weer wagenziek ben geworden, terwijl ik zelf reed. Maar na drie kwartier afzien hebben we onze eindbestemming bereikt….. en wat voor één!

Sidi Hamza

Zoals gezegd Sidi Hamza ligt midden in het Atlasgebergte. Het is een dorp met slechts een paar honderd inwoners. Onze slaapplek is letterlijk de enige plek waar je als toerist kunt verblijven. Onze overnachting ligt achterin het dorp en precies onderaan de bergen. Het is echt zoals je het je voorstelt in een Marokkaans bergdorp, helemaal gebouwd van klei. Lekker authentiek maar ja…. Niet echt bepaald warm om eerlijk te zijn. We hebben ook een houtkachel aan het voeteneind en krijgen drie dekens en nog hebben we het koud ’s nachts.

We krijgen nog maar eens een muntthee aangeboden door de eigenaar. Terwijl we zitten te praten ren ik nog even terug naar de kamer om “de wagenziekte eruit te werken” haha. Direct daarna voel ik me stukken beter en we besluiten met de eigenaar het dorp in te trekken. Hij wil ons heel graag de mooie plekken laten zien van het dorp en de kashba, een kashba is het verdedigbare deel van de medina. De kashba wordt vaak gekenmerkt door zijn hoge muren. We rijden door het dorp richting de kashba. Het is prachtig om te zien hoe mensen met zo weinig in hun leven zo gelukkig kunnen zijn.

’s Avonds eten we samen met de eigenaar en een net gearriveerd koppel bij de open haard. De eigenaar legt uit dat hij het overgenomen heeft van zijn moeder en wil zorgen dat iedereen in het dorp een graantje mee kan pikken. Elke maand laat hij 3 andere mensen uit het dorp meehelpen, zodoende kan iedereen aan zijn/haar Engels werken en een extra centje bijverdienen. Ook haalt hij zijn eieren elke twee weken bij een andere boer, zijn brood bij een andere “bakker” (heeft niks te maken met Bakker Bart). Na het eten genieten we van de schitterende sterrenhemel onder de berge

Merzouga

Nadeel van vijftien kilometer onverhard om bij je bestemming komen, is dat je ook dezelfde afstand weer terug moet rijden. Ik gebruik een oude tip die ik vroeger via mijn ouders heb geleerd. Als je net als ik rechtshandig ben, stop je een watje in je linkeroor (ben je linkshandig is het precies andersom). Dit heft iets van je verstoorde evenwicht op en zo word ik niet opnieuw wagenziek. Na 20 kilometer draaien we weer de snelweg op en rijden we het laatste stuk richting de woestijn.

Hoe verder we naar het zuiden rijden hoe meer we de bergen achter ons laten. Het land wordt steeds vlakker totdat ineens het dorre landschap plaats maakt voor meer zand en het zand zich steeds meer ophoopt. Dat je ineens in de woestijn rijdt lijkt als vanzelf te gaan.

Dit is weer een van die hotels waarvan het adres niet in de TomTom staat, uiteindelijk op basis van GPS coördinaten hebben we weer een soort van eindbestemming. Als we daar aan komen blijken de GPS coördinaten zeker van een hotel te zijn, maar niet van het hotel waar wij verblijven. Gelukkig ligt het een paar honderd meter verder op alsnog.

Wanneer we het hotel binnenstappen blijkt het heerlijk luxe te zijn (naar onze maatstaven dan haha), we slapen in een van de splinternieuwe huisjes die tegen de buitenmuur van het hotel aan gebouwd is, er is een mooi zwembad en alles ziet er keurig verzorgd uit.

De dames zijn allebei moe van de reis en besluiten op de kamer te blijven liggen als ik besluit een paar honderd meter de woestijn in te lopen om van de zonsondergang te kunnen genieten. Lopend door het mulle zand en de gigantische duinen voel je je zo klein. Ik snap gelijk waarom de woestijn zo indrukwekkend is, het is eigenlijk niets anders dan zand…. Maar die bergen zand maken een prachtig landschap, de stilte is adembenemend en het uitzicht is er fantastisch. De woestijn is simpel maar prachtig op haar eigen manier.

Omdat het hier zo lekker rustig is en je weinig om je heen hebt hier besluiten we gewoon on the spot om nog een extra dagje bij te boeken zodat we de volgende dag lekker kunnen zwemmen.

Na de woestijn trekken we terug naar wat meer beschaving, maken we een hike door een kloof (waar we bijna dood waren), en eindigen we uiteindelijk in Marakech voor onze laatste dagen. Maar hier lees je meer over in het volgende blog.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.